นิทานอีสป

กวางป่าตัวหนึ่งหนีการตามล่าของนายพรานเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้หนาซึ่งกำลังแตกใบอ่อนเขียนครึ้มใช้เป็นที่กำบังได้อย่างมิดชิด ครั้นเห็นนายพรานเดินผ่านเลยไปกวางคิดว่าปลอดภัยแล้วจึงเล็มกินใบอ่อนของพุ่มไม้นั้นทำให้นายพรานซึ่งเดินย้อนกลับมาสามารถมองเห็นกวางได้เลยยกหน้าไม้ขึ้นยิ่งขณะที่กวางล้มลงก่อนจะขาดใจได้รำพึงขึ้นว่า “นี่แหละผลแห่งการเนรคุณ ทั้งที่พุ่มไม้นี้ช่วยชีวตเราไว้แต่เรากลับคิดทำลาย กัดกินจนไม่อาจให้ความคุ้มครองเราได้ต่อไป”